Tuesday, June 8, 2021

ഒരു മൊട്ട പുരാണം

ശീ മൊട്ട.. പള പള മൊട്ട.. ഡും ഡും മൊട്ട…!


പുലർകാലെ ഒരു മണിക്കൂർ മദ്രസ്സ പഠനം കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിൽ വന്നതിനു ശേഷമാണു സ്കൂളിലേക്കുള്ള യാത്ര , മദ്രസ കഴിഞ്ഞ് വന്ന ഉടനെ തന്നെ സ്കൂളിലേക്ക് ഉടനെ പാട വരമ്പിലൂടെയുള്ള നടത്തം ആയത് കൊണ്ട് മദ്രസ വിട്ട് വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ഞാവൽ പഴം വീണത് പെറുക്കാനോ അല്ലെങ്കിൽ ഞാവലിനു കല്ലെറിയാനോ കൂട്ടുകാരൊത്ത് സൊറ പറഞ്ഞ് നടക്കാനോ ഉള്ള സമയം ഉണ്ടാവില്ല. പക്ഷെ സ്കൂൾ അവധിയായ ശനി, ഞായർ ദിവസങ്ങളിൽ മദ്രസ ഉച്ച വരെ ഉണ്ടാവും. ആ ദിനങ്ങളിൽ മദ്രസ വിട്ട് വീട്ടിലെത്താൻ ഏറെ സമയമെടുക്കും.
ഞങ്ങളുടെ വീടുകൾ ഒരേ വഴിയിലും അടുത്തടുത്തും ആയത് കൊണ്ട് ഞാനും മുഹമ്മദ്ക്കാടെ മകൻ യൂസുഫും, പിന്നെ മാമുദുക്കാടെ മകൻ ഉസ്മാനും കൂടി ഒരുമിച്ചാണു മദ്രസ വിട്ട് നടന്ന് വരിക. യൂസഫിനേയും എന്നെയും അപേക്ഷിച്ച് അത്യാവശ്യം തടിമിടുക്ക് ഉള്ള ഉസ്മാൻ മിക്കവാറും തല മൊട്ടയടിച്ചാണു അന്നൊക്കെ നടന്നിരുന്നത്. അതിനാൽ തന്നെ ഞാനും യൂസുഫും അവനോട് കയ്യകലം പാലിച്ചാണു നടക്കൽ അല്ലെങ്കിൽ അവന്റെ കൈ വിരൽ മടക്കികൊണ്ടുള്ള മേട്ടം ഞങ്ങളുടെ മണ്ടയ്ക്ക് കിട്ടും അത് ഞങ്ങളുടെ കയ്യിലിരിപ്പിന്റെ ഫലമാണെന്നത് ഒരു വാസ്തവമാണെങ്കിലും ഞങ്ങൾ കൂട്ടുകാരായി തന്നെ തുടർന്നു.
പക്ഷെ ഇടയ്ക്ക് ഞങ്ങൾ അവനെ മുൻ കൂട്ടി തയ്യാറാക്കിയ പ്ലാൻ അനുസരിച്ചു പറ്റിക്കും , മദ്രസ വിട്ടു വരുന്ന വഴിയിൽ ഉസ്മാനുമായി വല്യ ചങ്ങാത്തം ഭാവിച്ച് ഇല്ലാ കഥയും പറഞ്ഞ് യൂസ്ഫിന്റെ അമ്മായി പാത്തുമോൾത്താടെ വീടെത്തുന്നവരെ നടക്കും .അമ്മായിയുടെ വീടിന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് വലത്തോട്ട് തിരിഞാൽ എന്റെ വീടും ഇടത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞാൽ യൂസുഫിന്റെയും ഉസ്മാന്റെയും വീടാണെങ്കിലും പാത്തുമോൾത്താടെ പടി കടന്നാൽ അവരുടെ പറമ്പിലൂടെ എന്റെയും യൂസുഫിന്റെയും വീട്ടിലേക്ക് എളുപ്പമാണ്. അങ്ങിനെ ഉസ്മാനുമായുള്ള താത്കാലിക അധിക ചങ്ങാത്തം അമ്മായിയുടെ വീട്ടു പടിക്കലെട്ടുന്നതോടെ അവസാനിക്കും അവിടെയെത്തിയാൽ ഞങ്ങൾ കോറസായി ഉസ്മാനെ നോക്കി.. ഒരു മുദ്രാവാക്യമാണ് ..
ശീ മൊട്ട.. പള പള മൊട്ട.. ഡും ഡും മൊട്ട…
വിളിയുടെ മുന്നോടിയായി ഞങ്ങൾ സുരക്ഷിത മേഖലയായ അമ്മായിയുടെ പറമ്പിലേക്ക് കടക്കും .. ഉസ്മാൻ ഞങ്ങളെ തല്ലാൻ ഓടിയെത്തുമ്പോഴേക്കും രക്ഷകയായി അമ്മായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടും. ഞങ്ങൾ അവനെ കളിയാക്കിയതൊന്നും രേഖയിൽ ഉണ്ടാവില്ല. അതിനാൽ തന്നെ ‘നാളെ ഞാൻ എടുത്തോളാം‘ എന്ന് ആംഗ്യം കാട്ടി ഉസ്മാൻ നടന്നു നീങ്ങും പിന്നെ അടുത്ത ഒരാഴ്ച അവന്റെ കയ്യിൽ പെടാതെ നോക്കും. വീണ്ടും ഞങ്ങൾ ചങ്ങാതികളായി മാറും…രണ്ട് ദിനം കഴിഞ്ഞാൽ മൊട്ടയെ കളിയാക്കി ഓടൽ ആവർത്തിക്കും.. പിന്നെയും ഒരാഴ്ച ജാഗ്രത.. ഇന്ന് യൂസുഫും ഉസ്മാനും ആ കഥകൾ ഓർക്കുന്നുണ്ടോ എന്തോ..!
കാൽ നൂറ്റാണ്ട് കാലത്തെ പ്രവസത്തിനു ശേഷവും എന്റെ തിരുമണ്ടയിൽ ബാക്കിയായ ഒറ്റപ്പെട്ട ചില തുരുത്തുകൾ വെട്ടിയൊരുക്കാനായി , ബാർബർ ഷോപ്പ്കാർക്ക് ഒരു പണിയായിക്കോട്ടെ എന്ന് കരുതി ഇടയ്ക്ക് സന്ദർശനം നടത്താറുള്ളത് ലോക് ഡൌൺ കാരണം മുടങ്ങിയതിന്റെ പറ്റിൽ സ്വന്തമായി തന്നെ ആ മംഗള കർമ്മം നിർവഹിക്കാൻ തീരുമാനിക്കുകയും , സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ സഹായത്തോടെ perfect ok ആയില്ലെങ്കിലും ഒരുവിധം ഭംഗിയായി നിർവഹിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ ഒരു താത്കാലിക ആശ്വാസം..ഒപ്പം ഉസ്മാന്റെ ശീ മൊട്ട വീണ്ടും ഓർമ്മയിൽ എത്തി..
മദ്രസയിലേക്കും സ്കൂളിലേക്കുമുള്ള നടത്തവും ചങ്ങാത്തവും പിണക്കങ്ങളും , കുഞ്ഞി തോട്ടിലെ മീൻ പിടുത്തവും, കളികളും .. എല്ലാം എന്നേക്കുമായി പോയ് മറഞ്ഞുവെങ്കിലും വീണ്ടും വീണ്ടും ആ കാലത്തിലെക്ക് മനസ് പറന്ന് പോവുകയാണ്.. ജീ‍വിതം ഓൺലൈൻ ആയപ്പോൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നവയുടെ കണക്കുകളിൽ കുരുന്നുകളുടെ ബാല്യകാല മദ്രസ /സ്കൂൾ ജീവിത സന്തോഷങ്ങൾ.. കൂടിചേരലുകൾ കൂട്ടുകൾ ,..തിരിച്ച് നൽകാനാവുമോ ..! ആകുലതകൾ ബാക്കി..

Monday, November 2, 2020

ഗബ്ബർ സിംഗിന്റെ ഭീഷണി..!

പൊതു നിരത്തിൽ, കമ്പനി പരിസരങ്ങളിൽ എവിടെയായാലും മണലും പൊടിയും മാലിന്യങ്ങളും അടിച്ചുവാരി വൃത്തിയാക്കുന്ന തൊഴിലാളികളെ കണ്ടാൽ അറിയാതെ മനസ് ഏറെ പിറകിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കും.
1992ൽ പ്രവാസജീവിതത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടത്തിൽ സൌദി അറേബ്യയിലെ അൽ കോബാറിലെ ഒരു ഓഫീസിൽ കേവലം ഒരു മാസത്തെ ഓഫീസ് അസിസ്റ്റന്റ് ജോലിക്ക് ശേഷം സ്പോൺസറുടെ തന്നെ ജേഷ്ടൻ ഗബ്ബർ സിംഗിന്റെ ( തൊഴിലാളികൾ അയാൾക്ക് നൽകിയ വിളിപ്പേര് അഥവാ സ്വാഭാവ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ) തുക്ബയിലുള്ള അറബി ഹോട്ടലിൽ ജോലിയെടുക്കുന്ന സമയം. ഒട്ടും പരിചയമില്ലാത്ത, പ്രയാസകരമായ ജോലിയെടുത്ത് ആറുമാസത്തോളം പിടിച്ചു നിന്ന ശേഷം, ഈ ജോലി തുടരാൻ ആവില്ലെന്നും നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചയക്കണമെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ട് ജോലി നിർത്തിയതിന്റെ ദേശ്യം കൊണ്ട് വിറപൂണ്ട് ഗബ്ബർ സിംഗിന്റെ ഭീഷണി ‘നിന്നെ ഞാൻ റോഡിൽ ക്ലീനിംഗിന് വേണ്ടി നിയോഗിക്കും '!! .അയാളുടെ സ്വഭാവവും അധികാരസ്ഥാനങ്ങളിൽ ഉള്ള സ്വാധീനവും മറ്റും വെച്ച് ഭീഷണിയിൽ ഭയം തോന്നിയിരുന്നെങ്കിലും ഹോട്ടലിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഒരേ ഒരു മലയാളിയായ പ്രിയ സുഹൃത്ത് റ്റോണി എന്ന് വിളിച്ചിരുന്ന അന്റണി ലോറൻസിന്റെയും , മറ്റ് ഹിന്ദിക്കാരായ സഹ ജോലിക്കാരുടെയും അകമഴിഞ്ഞ പിന്തുണ കൊണ്ട് തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ച് നിന്ന് അവിടെ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുകയാണുണ്ടായത്.

28 വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞെങ്കിലും, ഇന്നും എല്ലാ കാലവാസ്ഥകളും സഹിച്ച് നാടും നഗരവും വൃത്തിയാക്കുന്ന കുറഞ്ഞ ശമ്പളക്കാരായ തൊഴിലാളികളെ കാണുമ്പോൾ, എട്ട് മാസത്തെ സൌദി ജീവിതവും ഗബ്ബാർ സിംഗും അവന്റെ ഭീഷണിയും മങ്ങാതെ മനസിൽ തെളിയും. പിന്നെ ഈ തെഴിലാളികളിൽ ഞാൻ എന്നെ കാണും.. അത് കൊണ്ട് തന്നെയാവാം റോഡിൽ അലക്ഷ്യമായി മാലിന്യങ്ങൾ എറിയുന്നവരെ കാണുമ്പോൾ, വേസ്റ്റ് നിക്ഷേപിക്കാൻ വെച്ചിരിക്കുന്ന ബോക്സുകളിൽ ഇടാതെ അതിന്റെ പരിസരത്ത് വിതറിയിടുന്നത് കാണുമ്പോൾ അമർഷവും ഒപ്പം സങ്കടവും തോന്നുന്നത്.



ജീവിത പാഠങ്ങൾ ഏറെ നൽകിയ ആ ചുരുങ്ങിയ കാലഘട്ടം ..മറക്കാനാവാത്ത സൌദി പ്രവാസ ജീവിതം.. ഏറെ അനുഭവങ്ങൾ ബാക്കി.!! 

Monday, October 26, 2020

എന്റൂപ്പാക്കൊരു കടയുണ്ടായിരുന്നു

 അബുദാബിയിൽ ഹംദാൻ പോസ്റ്റ്‌ ഓഫീസിന് അടുത്തായി ഉപ്പാടെ ഗ്രോസറി കട ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലത്ത് കഴിഞ്ഞ ദിവസം പോയപ്പോൾ..!



ഉപ്പ 25 വർഷത്തിലധികം ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു 2000 ത്തിൽ ആണ് പ്രവാസം അവസാനിപ്പിച്ചത്. 94 മുതൽ 2000 വരെയുള്ള കാലത്ത് മുസഫയിൽ നിന്ന് ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കൽ എങ്കിലും ഞാൻ ഇവിടെ എത്തുമായിരുന്നു. കമ്പനി വണ്ടിയിൽ സെൻട്രൽ മാർക്കറ്റ് വരെ പിന്നെ അവിടെ നിന്ന് ഖലീഫ പാർക്ക് വഴി നടത്തം. ഉപ്പയുമായി സംസാരിച്ചു കുറെ നേരം കടയിൽ ഇരിക്കും. ചിലപ്പോൾ മുൻവശത്തുള്ള ഒരു ചായക്കടയിൽ നിന്ന് ചായയും പഴം പൊരിയും കഴിക്കും. പിന്നെ തിരിച്ചു നടത്തം ഇടയ്ക്ക് ഖലീഫ പാർക്കിൽ അൽപനേരം ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കും. സ്വപ്‌നങ്ങൾ കുറെ നെയ്തു കൂട്ടും. മാർക്കറ്റിലെത്തി മുസഫയിലേക്ക് പട്ടാണി ടാക്സിയിൽ പഷ്ത്തു ഭാഷയിൽ പാട്ടും, നഷ് വാറിന്റെ മണവും സഹിച്ചു യാത്ര. ചില തബ്ലീഗ് പട്ടാണികളുടെ സുവിശേഷവും.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞു ബീവി ആദ്യമായി അബുദാബിയിൽ സന്ദർശന വിസയിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഖാലിദിയയിൽ ആയിരുന്നു താമസം, ജൂൺ മാസത്തിലെ ചൂടും ഉഷ്ണവും സഹിച്ച് വൈകീട്ട് നടത്തം ബീവിയുമായി ഖാലിദിയയിൽ നിന്ന് കോർണീഷ് വഴി ഹംദാനിലെ ഉപ്പാടെ കട വരെ, ചായക്കൊപ്പം ബീവിക്ക് കിട്ടുന്ന ചോകളേറ്റ് മിക്കവാറും ഞാൻ തന്നെ കഴിക്കും (ഒരു കൈ സഹായം ). തിരിച്ചു റൂമിലെത്തുമ്പോൾ വിയർത്ത് കുളിച്ചിരിക്കും പക്ഷെ ഒട്ടും മടുപ്പും ക്ഷീണവും തോന്നിയിരുന്നില്ല ആ യാത്രകൾക്ക്.

കഴിഞ്ഞ വ്യാഴാഴ്ച സുഹൃത്തുമൊന്നിച്ചു ഉപ്പാടെ കട ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലത്ത് പോവേണ്ട ആവശ്യം വന്നു. അന്നത്തെ ഗ്രോസറി ഇന്ന് പ്രിന്റിംഗ് പ്രസ്സ് ആയി. അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന ചായക്കട പിറക് വശത്ത് ചെറിയ ഒരു ഹോട്ടൽ ആയി ഇന്നും പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഉച്ച ഭക്ഷണം അവിടെ നിന്ന് കഴിച്ചു . ചുരുങ്ങിയ വിഭവങ്ങൾ, വിലയും കുറവ് (6 ദിർഹം ) കൂടുതൽ മസാല കൂട്ടില്ലാതെ.

അന്ന് കടയിലെ സ്റ്റോക്ക് അടുത്തുള്ള വേറെ ഒരു ഗ്രോസറിക്കാരന് കൊടുത്ത് (ഇന്നും ആ കട അവിടെ ഉണ്ട് അതേ പേരിൽ, ഉപ്പാക്ക് കൊടുക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്ന പൈസ ചോദിക്കാൻ നിരവധി തവണ ഞാൻ അവിടെ പോയിട്ടുണ്ട്, പിന്നെ ഏതാണ്ട് 18 വർഷം കഴിഞ്ഞു അയാൾ നാടും വീടും അന്വേഷിച്ചു കുടുംബ സമേതം വീട്ടിലെത്തി ഉപ്പാക്ക് കുറച്ചു പൈസ, കിട്ടേണ്ട തുകയുടെ പത്തിലൊന്ന് പൈസ കൊടുത്ത് പൊരുത്തപ്പെടണം എന്ന് പറഞ്ഞു അവസാനിപ്പിച്ചു പോയി. ) കിട്ടിയ (കിട്ടാത്ത) വിലക്ക് കട കൊടുത്ത് ഉപ്പ നാട്ടിൽ പോവേണ്ടി വന്നു. (ഞാൻ കൂടി നിർബന്ധിപ്പിച്ച് അയച്ചു എന്നും പറയാം) ചില ആരോഗ്യ പ്രശനങ്ങൾ കാരണം.

ജോലി വിട്ട് ഉപ്പാടെ കട ഏറ്റെടുത്ത് ബിസിനസിലേക്ക് തിരിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിലെന്ന് ഇന്ന് വെറുതെ ആലോചിച്ചിട്ട്‌ കാര്യമില്ല, എങ്കിലും ആലോചനകളിൽ അറിയാതെ കയറി വരുന്നതിനെന്തു ചെയ്യാം.

Reality എന്നത് നാം അനുഭവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതാണ് എന്ന് ഓർമ്മിച്ചു പുതിയ കടയുടെ പേര്

Sunday, October 11, 2020

മറക്കാനാവാത്ത കത്തുകൾ


 മൂന്ന് വർഷത്തിനു ശേഷം വഴിയൊക്കെ ചോദിച്ച് അറിഞ്ഞ് ബ്ലോഗ് മുറ്റത്തെത്തി ,വീണ്ടും ഇവിടെ എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് നട്ടു പിടിപ്പിക്കാം എന്ന് കരുതി..ആരും വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ അല്ല. പക്ഷെ ഒരു സൂക്ഷിപ്പ് പോലെ ഇവിടെ കിടക്കട്ടെ എന്ന് മാത്രം കരുതി.

ഈ പോസ്റ്റ് ഒക്റ്റോബർ 9 ന് പോസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് ആണെങ്കിലും 2 ദിവസം വീണ്ടും വൈകി

മറക്കാനാവാത്ത കത്തുകൾ


വിവാഹം കഴിഞ്ഞു ചുരുങ്ങിയ നാളുകൾ ഒരുമിച്ചു കഴിഞ്ഞശേഷം തിരികെ പ്രവാസ ഭൂമിയിൽ എത്തി വിരഹത്തിന്റെ വിങ്ങലുമായി നാളുകൾ കഴിയുമ്പോൾ പ്രിയതമയുടെ ആദ്യ കത്ത് നാട്ടിൽ നിന്ന് വന്ന ഒരാൾ കൊണ്ട് വന്ന് അബുദാബിയിൽ ഉപ്പയുടെ കടയിൽ എത്തിച്ച വിവരം അറിഞ്ഞു. മുസഫയിൽ നിന്ന് ജോലി കഴിഞ്ഞു നേരെ അബുദാബിയിൽ പോയി കത്ത് വാങ്ങി. കടയിലെ ഒരു സൈഡിൽ ഇരുന്ന് കത്ത് പൊട്ടിച്ചു വായിക്കുമ്പോൾ കൈകളും മനസും വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത ഒരു നൊമ്പരത്തിന്റെ ചൂട് ഹൃദയത്തിൽ അതങ്ങിനെ കണ്ണുകളിലൂടെ ചാലിട്ട് പുറത്ത് വന്നത് തടുക്കാൻ ആയില്ല. രണ്ട് വ്യാഴവട്ടങ്ങൾ പിന്നിടുകയാണ് എന്നാലും ഇപ്പോഴും ആ രംഗം മനസ്സിൽ ജീവസുറ്റതായി തന്നെ നിൽക്കുന്നു..

ആഴ്ചയിൽ ചുരുങ്ങിയത് നാല് കത്തെങ്കിലും ഞാൻ അങ്ങോട്ട്‌ അയക്കും, അതിൻപ്രകാരം മറുപടികൾ ഇങ്ങോട്ടും. കൂടാതെ
ഉമ്മ
ാക്കും സഹോദരിമാർക്കും കൂട്ടുകാർക്കും, റേഡിയോ, പത്രം അങ്ങിനെ എഴുത്തോടെഴുത്ത്.. ജോലി കഴിഞ്ഞ് റൂമിൽ എത്തി കുളിയും നിസ്കാരം ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ എല്ലാവരുടെയും കയ്യിൽ ലെറ്റർ പാഡും പേനയും ഇടം പിടിക്കും..(അന്ന് ഗൾഫ് പെട്ടിയിൽ ഒഴിച്ച് കൂടാനാവാത്ത ഒന്നായിരുന്നു ലറ്റർ പാഡും കവറും.) എഴുത്ത് വരാൻ ഒരു ദിവസം വൈകിയാൽ മുന്നേ വന്ന എഴുത്തുകൾ വീണ്ടും വായിക്കും..കത്ത് വായിച്ചു കിട്ടുന്ന അനുഭൂതി അത് അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞവർക്കേ മനസിലാവൂ

പണ്ട് ഒരു എഴുത്ത് നാട്ടിൽ നിന്ന് അയച്ചു ഇവിടെ ഗൾഫിൽ വിലാസക്കാരന് കിട്ടാൻ ഏറെ ദിവസങ്ങൾ എടുത്തിരുന്നു. ഒരാളുടെ മാതാവ് മരണപ്പെട്ട വിവരം അറിയുമ്പോൾ 40 ദിവസം കഴിഞ്ഞിരുന്നതായി പറഞ്ഞത് ഓർക്കുന്നു. അയാൾക്കുള്ള എഴുത്ത് കമ്പനി ഓഫീസിൽ ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം കിട്ടി പക്ഷെ അദ്ദേഹം വർക്ക് സൈറ്റിൽ നിന്ന് ആഴ്ചകൾ കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചെത്തിയ ശേഷം ആണ് കത്ത് കയ്യിൽ കിട്ടിയതത്രെ.. ഫോൺ ചെയ്തു ആരോടോ വിവരം പറഞ്ഞെങ്കിലും ആരും അറിയിച്ചില്ല കത്ത് വായിച്ചു കരയാൻ ആവാതെ വിറങ്ങലിച്ച് പോയ കാര്യം പറഞ്ഞു അദ്ദേഹം കണ്ണീർ വാർത്തു.

കാലം കടന്നു പോയി.. മൊബൈൽ ഫോൺ വന്നു. എഴുത്തിന്റെ എണ്ണം ചുരുങ്ങി, ഹുണ്ടി (അനധികൃത) കാൾ വന്നു.. വീണ്ടും കത്തുകൾ ചുരുങ്ങി ഇന്റർനെറ്റ് വന്നതോടെ വിളി മാത്രമായി. കത്തുകൾ കാലയവനികൾക്കുള്ളിൽ മറഞ്ഞു. അന്നത്തെ ശേഖരത്തിൽ നിന്ന് കുറെ കത്തുകൾ ഇപ്പോഴും ഓർമ്മയ്ക്കായി സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട്

ഇപ്പോൾ താമസ സ്ഥലം മാറുന്നതിന്റെ അരിച്ചു പെറുക്കലിനിടയിൽ . അയച്ച ആളുടെ പേരില്ലാത്ത ഒരു ആശംസ കാർഡ് കിട്ടി. പ്രവാസ ഭൂമികയിൽ ആ കാലത്ത് കുറെ നല്ല സുഹൃത്തുക്കൾ കത്തും കാർഡും അയക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഇത് അയച്ചത് ആരാണെന്ന് ഒരു പിടിയുമില്ല.




ഒക്ടോബർ 09 തപാൽ ദിനത്തിൽ അജ്ഞാതനായ ആ കൂട്ടുകാരന് ഈ കുറിപ്പ് സമർപ്പിച്ചു കൊണ്ട്..
എല്ലാവർക്കും സുഖമാണെന്ന് കരുതുന്നു. ഇവിടെ ഞങ്ങൾക്കെല്ലാവർക്കും വളരെ സുഖം

എന്ന് സ്വന്തം 😍.
പീബി

Wednesday, October 25, 2017

അവധിക്കാലം പറന്ന് പോയതറിയാതെ

നാട്ടിൽ പോയാൽ ബന്ധു മിത്രങ്ങളുടെ വീടുകളിൽ കുടുംബ സമേതം ഒരു സന്ദർശനം പതിവാണ് , എണ്ണപ്പെട്ട 'അവധി ദിനങ്ങൾ പറന്നു പോവുന്നതിനിടയ്ക്ക്' ( നോട്ട് ദി പോയന്റ് )  ഒരു ഓട്ട പ്രദക്ഷിണം .. ഉച്ച സമയത്ത് അഥവാ ഉച്ച ഭക്ഷണ സമയത്ത് സങ്കോചമില്ലാതെ കയറി ചെല്ലാവുന്ന ചുരുക്കം ചില വീടുകളിൽ ഒന്നാണ് പ്രിയ സുഹൃത്ത്   റഫീഖിന്റേത് , അവിടെ ഉള്ളതെല്ലാം  കപ്പാസിറ്റി അനുസരിച്ച് കഴിക്കും പക്ഷെ വിഭവങ്ങൾ ഏറെയുണ്ടായാലും അവന്റെ ഉമ്മാക്ക് ബേജാറാണ്..! ഇത്തവണയും ആ പതിവ് തെറ്റിയില്ല .  നാടൻ കോഴി കറിയും പത്തിരിയും ,പിന്നെ ചോറും ചാള കറിയും (എന്റെ ഫേവറേറ് ) ഉപ്പേരിയും എല്ലാം സ്നേഹം കൂട്ടി വിളമ്പി തന്നത് കഴിച്ചു ..  റഫീഖും അവധിയിൽ നാട്ടിൽ വന്നിരുന്നു ..പറഞ്ഞു വന്നത് അവധി ദിനങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു ഞാൻ മുന്നേ തിരിച്ചു ..ഇന്ന് റഫീഖും അവധി കഴിഞ്ഞെത്തുമ്പോൾ  ഓർമ്മകളുടെ താളിൽ നിന്ന് ആ പഴയ ഒരു സംഭവം വീണ്ടും മുന്നിൽ  തെളിയുന്നു.

അന്ന് ഞങ്ങൾ ഒരേ കമ്പനിയിൽ (CCC )ആണ് ജോലി ചെയ്തിരുന്നത് താമസം കമ്പനി ക്യാമ്പിൽ ഒരേ റൂമിൽ തന്നെ കൂടെ മറ്റൊരു സുഹൃത്ത് നൗഷാദും .. ഞാനും നൗഷാദും അന്ന്  കന്യകന്മാരായിരുന്നു അഥവാ ഒറിജിനൽ ബാച്ചികൾ .. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് പ്രിയതമയെ വിട്ട് വിരഹ ദുഖവും പേറി വരുന്നവന്റെ മനസ് വായിക്കാൻ അന്ന് ഞങ്ങൾ ശീലിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു (പിന്നെ ശീലമായി )  അങ്ങിനെ റഫീഖ് തിരിച്ചെത്തിയ സന്തോഷം ഞങ്ങൾക്ക് ( ബീഫ് വരട്ടിയതും പത്തിരിയും , ഉണ്ണിയപ്പവും എല്ലാം ഉള്ളത് കൊണ്ടാണീ  ആത്മാർത്ഥ സന്തോഷം എന്ന ആരോപണം നിഷേധിക്കുന്നില്ല ) നാട്ടിൽ പോയ റഫീഖിന്റെ ഊർജ്വസ്വലതയൊന്നും തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ കാണുന്നില്ല എന്നാൽ പിന്നെ ഒരു പാട്ടു കേട്ട് സന്തോഷം വരട്ടെ എന്ന് കരുതി ടേപ്പ് റെക്കോർഡറിൽ ഒരു കാസറ്റിട്ട്  ഓൺ ചെയ്തു.  ' യേശുദാസിന്റെ സുന്ദരമായ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു മാപ്പിള പാട്ട് ..' അവധിക്കാലം , പറന്ന് പറന്ന് പോയതറിഞ്ഞില്ലാ ...'       അനു  പല്ലവി എത്തുന്നതിനു മുന്നേ റഫീഖ് അതിന്റെ മണ്ടക്ക് ഒരു കൊട്ട്  ..  പിന്നെ ഞങ്ങൾക്കൊരു താക്കീതും ഈ മാതിരി പാട്ടൊന്നും വേണ്ട എന്ന്..   വേണ്ടെങ്കി വേണ്ട  ഞങ്ങൾ പരസ്പരം നോക്കി കണ്ണിറുക്കി ഇവന് പെണ്ണ് കെട്ടി വട്ടായെന്നു തോന്നുന്നു  !!.. പിറ്റേ ദിവസം ജോലിക്ക് പോകേണ്ടത് കൊണ്ട് എല്ലാവരും നേരത്തെ തന്നെ കിടന്നു ..  റൂമിൽ ടേപ്പ് റെക്കോർഡർ ഇരിക്കുന്ന  ഉയരം കുറഞ്ഞ കബോർഡിന്റെ ഒരു സൈഡിൽ എന്റെയും  ഒരു സൈഡിൽ റഫീഖിന്റെയും  കട്ടിൽ ആണ് .   പ്രോട്ടോ കോൾ  അനുസരിച്ച്  കാലത്തു  അഞ്ചു മണിക്ക് എന്റെ കട്ടിലിന്റെ സൈഡിൽ ഉള്ള  അലറാം  അടിച്ചാൽ   ആദ്യം  റഫീഖ് ബെഡ് ലാമ്പ് ഓൺ ചെയ്യും .. പിന്നെ ഞാൻ അലറാം ഓഫ് ചെയ്യും   അന്നും പതിവ് പോലെ അലറാം മുഴങ്ങി ' ഗൾഫ് കണ്ടു പിടിച്ചവനെ  കയ്യിൽ കിട്ടിയിരുന്നെകിൽ എന്ന വിചാരവുമായി  റഫീഖ് ലൈറ്റിടട്ടെ എന്ന് കരുതി കിടന്ന ഞങ്ങൾ കേട്ടത് പിന്നെ 'യേശുദാസിന്റെ പാട്ടാണ്

അറബിക്കടലിൻ അക്കരെ  നിന്നുള്ള  വിളിയവൾ കേട്ടില്ല … '' 
കണ്ണട ച്ച്  തുറക്കും മുമ്പാ ജന്നത്ത്  മണ്ണായ് മാറി ..
പുന്നാര പുതുമാരൻ തനിയെ പെണ്ണിനെ വിട്ടിട്ടു പോയി

റഫീഖ് ചാടിയെണീറ്റു ടേപ്പ് റെക്കോർഡറിന്റെ സ്റ്റോപ്പ് ബട്ടൺ തിരഞ്ഞു ബേജാറായി അവസാനം ഞാൻ ലൈറ്റു തെളിയിച്ചു പാട്ട് നിറുത്തി ..  ലൈറ്റിന്റെ സ്വിച്ചിനു പകരം ടേപ്പ് റെക്കോർഡർ ആണ്  അവൻ ഓൺ ചെയ്തത് ..  ഞങ്ങൾക്ക് ചിരിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല ..റഫീഖിന്റെ അവസ്ഥ പറയേണ്ടല്ലോ J.!   

അധികം വൈകാതെതന്നെ എനിക്കും നൗഷാദിനും അവന്റെ അന്നത്തെ മാനസികാവസ്ഥ മനസിലാക്കാൻ സാധിച്ചു ..അതെ വര്ഷം നവംബറിൽ ഞങ്ങളും വിവാഹിതരായി , ഏഴാം തിയ്യതി ഞാനും ഒമ്പതാം തിയ്യതി നൗഷാദും . ഈ വരുന്ന  നവംബറിൽ ൨൧ വർഷങ്ങൾ പിന്നിടുമ്പോഴും അന്നത്തെ ആ  സംഭവം ഓർമ്മയിൽ ഓടിയെത്തുന്നു ..  ഇന്ന് വൈകീട്ട് റഫീഖ് നാട്ടിൽ നിന്ന് എത്തുന്നു ..  ഞാൻ ഇപ്പോൾ വേറെ കമ്പനിയിൽ ആണ്  ജോലിയെങ്കിലും താമസം  ഒരുമിച്ചു തന്നെ  നൗഷാദ് അടുത്തു തന്നെയാണ് താമസം.. ഇന്ന് ഇന്റർനെറ്റും   മൊബൈലും വട്സാപ്പും സ്കൈപ്പും എല്ലാം വിരഹ ദുഖത്തിന് ഒരു പരിധി വരെ ആശ്വാസമേകുന്നു എങ്കിലും , ടേപ്പ് റെക്കോർഡറും റേഡിയോയും ടീവിയും പിന്നെ ലാപ് ടോപ്പിലേക്കും അത് പിന്നെ ടാബിലേക്കും മൊബൈലിലേക്കും സന്നിവേശിപ്പിച്ചപ്പോൾ ,മുഖാമുഖ ചർച്ചകളെ കൊണ്ടും  ,കളി തമാശകളെക്കൊണ്ടും മുഖരിതമായിരുന്ന ബാച്ചി റൂമുകൾ പോലും സ്വാർത്ഥതയുടെ സ്വന്തത്തിലേക്ക് ചുരുങ്ങി  മൂകത തളം കെട്ടുന്ന ജയിൽ മുറികളായി രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു..

നഷ്ടമായ നല്ല നാളുകൾ എന്നും ശിഷ്ടമായി അവശേഷിപ്പിച്ച ഈ പ്രവാസ ജീവിത തോണി ഇനി എത്ര ദൂരം തുഴയണം ഒരു കരയടുക്കാൻ  ..! തീരത്തണയുമ്പോൾ ആരെങ്കിലും കാണുമോ കൈ ചേർത്ത്  പിടിക്കാൻ..! ആർക്കറിയാം ... തലയും വാലുമില്ലാത്ത ഈ നുറുങ്ങുകൾ പോലെയാണ് പ്രവാസ ജീവിതത്തിന്റെ ബാക്കി പത്രം അധികപേർക്കും !

മോഹങ്ങൾ എല്ലാം പൈത്യം  …

നഷ്ടങ്ങൾ എല്ലാം യാഥാർത്യം…

Friday, November 7, 2014

ഇന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് 18 തികയുന്നു. ..!


പ്രവാസ വിരഹത്തിൻ ഉമിത്തീയിലുരുകിയാണെങ്കിലും
18 വത്സരങ്ങൾ 18 ദിനങ്ങളെന്നപോൽ
കാലചക്രത്തിൻ തിരിച്ചിലിൽ കടന്ന് പോയതറിഞ്ഞില്ല..!
നിറമേഴും ഓർമ്മകൾ നിനവുകളിൽ
കനവുകളേറെ ബാക്കിയാക്കിയെങ്കിലും
ജീവിതയാത്ര തുടരുന്നനുസ്യൂതം ..
സ്തുതിയോതുന്നു സർവ്വശക്തനിൽ
അൽ ഹംദുലില്ലാഹ്..

1996 നവംബർ 7 ന് തുടങ്ങിയ വിവാഹ ജീവിതയാത്ര 18 സംവത്സരങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കുന്ന വേളയിൽ,  എന്നെ സഹിച്ച്  കൂട്ടായും  തണലായും കഴിഞ്ഞ  എന്റെ നല്ലപാതിയും പിന്നെ ഞങ്ങളുടെ മകളും, ഇന്നിപ്പോൾ ഈ പ്രവാസഭൂമിയിലിപ്പോഴെന്നോടൊപ്പമുണ്ടെന്നതിന്റെ സന്തോഷം..!

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ആദ്യമായി വിസിറ്റിംഗ് വിസയിൽ വന്ന സമയത്ത് 3 മാസം ഇവിടെയും പിന്നെ ഒരുമിച്ച് നാട്ടിൽ പോയി മൂന്നുമാസത്തിലധികം  നാട്ടിലുമായി ആറുമാസത്തിൽ കൂടുതലായി മുന്നെ ഒരിക്കൽ മാത്രം ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ചതിന്റെ കഴിഞ്ഞ കാല റെക്കൊറ്ഡ് കൂടി ഇപ്പോൾ തിരുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന മറ്റൊരു സന്തോഷം !!

നേരിൽ ഒരു തവണ പോലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത, സ്വരം കേൾക്കാത്ത..  പക്ഷെ മനസാൽ സ്നേഹിക്കുന്ന നിരവധി സുഹൃത്തുക്കൾ ബ്ലോഗിലും മുഖപുസ്തകത്തിലുമായുണ്ടെന്നതിനാൽ അവരെല്ലാവരോടുമായി ഞങ്ങളുടെ സന്തോഷം അറിയിക്കാൻ കഴിയുന്നതും ഒരു സന്തോഷം..!!!

ചിലരുമായി ആശങ്ങളുടെയും അഭിപ്രായവിത്യാസങ്ങളുടെയും പേരിൽ പ്രതികരിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. (അതങ്ങിനെ തുടരും)   അതൊന്നും തന്നെ വ്യക്തിപരമല്ലെന്ന് കൂടി അറിയിക്കാൻ കൂടി ഈ അവസരം വിനിയോഗിക്കുന്നു എന്നതിലും സന്തോഷം..!!!!

എല്ലാവർക്കും സന്തോഷജീവിതം ജഗന്നിയന്താവ് കനിഞ്ഞരുളട്ടെ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെ.. ..  നേരുവാൻ എന്നും നന്മകൾ മാത്രം.

Saturday, September 6, 2014

ഓർമ്മകളിലൂടെ വീണ്ടും..


വിശ്വാസങ്ങൾക്കും ആചാരാനുഷ്ടാനുങ്ങൾക്കുമപ്പുറത്ത് പ്രവാസി മലയാളികളുടെ മനസ് ഗൃഹാതുരതയുടെ നനുത്ത സ്പർശമേറ്റ്കൊണ്ട്, ഓർമ്മകളുടെ ഓളങ്ങളിലൂടെ പൊയ്പോയ നല്ലനാളുകളിലെ കൊള്ളകൊടുക്കലിന്റെ,  സ്നേഹത്തിന്റെയും സൌഹാർദ്ദത്തിന്റെയും ഒളിമങ്ങാത്ത ചിത്രങ്ങളിലേക്ക് ഒരിക്കൽ കൂടി കൊണ്ടു ചെന്നെത്തിക്കുകയാണ്  ഏതൊരു ആഘോഷത്തിന്റെയും ആണ്ടറുതികളുടെയും നാളുകൾ.

ഒരു ആഘോഷത്തിന്റെ ചരിത്ര പിന്നാമ്പുറങ്ങളോ, ശാസ്ത്രമോ യുക്തിയോ മറ്റോ , തന്റെ വിശ്വാസ അനുഷ്ടാന പ്രമാണങ്ങളിൽ അടിയുറച്ച് നിന്ന് കൊണ്ട്തന്നെ അയൽ വാസിയുടെ സന്തോഷങ്ങളിൽ പരസ്പരം ഭാഗവാക്കുന്നതിൽ നിന്ന് കേരളിയരാ‍യ ഒരാളെയും തടുത്ത് നിറുത്തിയിരുന്നില്ല.  എന്നാൽ അഭിനവ നവോത്ഥാനക്കാരുടെ വരവോടെ സ്വന്തം സമുദായത്തിന്റെ പ്രമാണബന്ധമായ ആചാരങ്ങളെയും ആരാധനകളെയും യാതൊരു മനസാക്ഷിക്കുത്തുമില്ലാതെ പുറം തള്ളുക മാത്രമല്ല അന്യ സമുദായത്തിലെ വിശ്വാസ ആചാരങ്ങളെ അവഹേളിക്കുന്നതാണു മതപ്രബോധനമെന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് ഒരു കൂട്ടരെ നയിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇവരിൽ ചിലരിന്ന് മുന്നെ തള്ളിപറഞ്ഞ പലതും മാറ്റി പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്ന് മാത്രമല്ല അതിന്റെ വക്താക്കളായി മുന്നോട്ട് വരുന്നത് ശുഭസൂചകമാണെങ്കിലും ഉദ്ധേശ്യശുദ്ധിയിൽ സംശയിക്കുന്നവരെ കുറ്റം പറയാൻ കഴിയില്ല.

ഓണം വീണ്ടുമെത്തുമ്പോൾ സ്മരണകളിൽ തെളിഞ്ഞ് വരുന്ന നിരവധി ഗൃഹാതുരമായ ഓർമ്മകളിൽ സഹപാ‍ഠിയായിരുന്ന രവിയുടെ ചങ്ങരംകുളത്തെ വീട്ടിൽ ഞങ്ങൾ ഓണത്തിനു ഒരുമിച്ച് കൂടിയിരുന്നത് ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്തതാണ്. ഞാനും ഷാജുവും (ഫ്രാൻസിസ് )വെള്ളറക്കാടു നിന്നും ,ദേവദാസ് ഗുരുവായൂർ നെന്മിനിയിൽ നിന്നും, സുനിലും രമേഷും ചങ്ങരംകുളത്തു നിന്നും കൂടും.. രവിയുടെ അമ്മയുടെയും അമ്മമ്മയുടെയും സ്നേഹവാത്സല്യങ്ങളേറ്റു വാങ്ങി പരസ്പരം വിശേഷങ്ങൾ കൈമാറി നല്ല ഒരു ഓണസദ്യയുമുണ്ട് പിരിയും. എന്റെ വിവാഹത്തിനു ശേഷം കുടുംബത്തോടൊപ്പം ഒരിക്കൽ കൂടി ഓണത്തിനു രവിയുടെ വീട്ടിൽ കൂടിയിരുന്നു. പിന്നെ ഞാൻ നാട്ടിലുള്ളപ്പോൾ ഓണമുണ്ടാവില്ല അല്ലെങ്കിൽ ഓണം വരുമ്പോൾ ഞാൻ നാട്ടിലുണ്ടാവില്ല. അതല്ലെങ്കിൽ മറ്റു ജീവിത തിരക്കുകൾ.. അതിനിടയിൽ കൂടിച്ചേരലുകൾ പലപ്പോഴും നടക്കാറില്ല. പ്രവാസ ജീവിതത്തിൽ അപൂർവ്വമായേ അത്തരം കൂടിച്ചേരലുകൾ നടക്കാറുള്ളൂ.. കൂടിച്ചേരുന്നവരോട് തന്നെ അതെത്രമാത്രം ആത്മാർത്ഥമാണെന്ന്  ചോദിച്ചാൽ ഉത്തരം ലഭിച്ചില്ലെന്ന് വരാം.

ഏറെ കാലത്തിനു ശേഷം ഇത്തവണ ഓണത്തിനു സ്നേഹമയിയായ ഒരമ്മയുടെ ക്ഷണം സ്വീകരിച്ച് ഇന്നലെ അഡ്വാൻസായി തന്നെ ഞങ്ങൾ അമ്മയുടെ മകനും ഭാര്യയും മകളും അടങ്ങുന്ന കുടുംബത്തോടൊപ്പം, ഞങ്ങൾ താമസിക്കുന്ന വില്ലയിലെ ഞങ്ങൾ അടക്കം ആറ് കുടുംബങ്ങൾ ആ അമ്മ വെച്ച് വിളമ്പി തന്ന ഓണസദ്യയുണ്ടു. അടുത്ത ആഴ്ച നാട്ടിലേക്ക് പോവുകയാണ് അമ്മ. അമ്മയെ കാത്ത് സഹോദരങ്ങൾ നാട്ടിൽ അക്ഷമരായികൊണ്ടിരിക്കുന്നുവത്രെ.. പിന്നെ അമ്മയുടെ കൃഷിയും മറ്റു കാര്യങ്ങളും.. എന്നാൽ ആ അമ്മയുടെ തിരിച്ച് വരവ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത് അതിനായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് അമ്മയുടെ മകനേക്കാൾ മരുമകളും പേരമകളുമായിരിക്കും. കാരണം അമ്മയുടെ  അസാന്നിദ്ധ്യം അവർക്ക് വലിയ നഷ്ടവും ഒറ്റപെടലുമായിരിക്കും സമ്മാനിക്കുക. ഒപ്പം ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ആഗ്രഹിക്കുന്നതും ഒരു അമ്മയുടെ സാന്നിദ്ധ്യം തന്നെ.



ഓണമെത്തുന്നതിനു മുന്നെ തന്നെ ഓണസദ്യ ഗൾഫിന്റെ അപൂർവ്വതകളിൽ ഒന്നായിരിക്കാം. ഇനി ചിങ്ങം കഴിഞ്ഞാലും ഓണാഘോഷം തുടരും.. ഓണസദ്യകളും.  ആത്മാർത്ഥതയേക്കൾ ,സ്നേഹ സൌഹാർദ്ദങ്ങളേക്കാൾ മുഴച്ച് നിൽക്കുന്നത് പക്ഷെ പ്രകടനപരതയും താൻപോരിമകളുമായിരിക്കുമെന്നത് ഒരു സത്യമാണെങ്കിലും, എല്ലാ ആഘോഷങ്ങളും ആണ്ടറുതികളും പരസ്പരം മനസിലാക്കാനും ,മനസു തുറക്കാനും ,നല്ല സന്ദേശങ്ങൾ പുതു തലമുറക്ക് കൈമാറാനുമുള്ളതായിരിക്കട്ടെ എന്ന് ആശിച്ച് കൊണ്ട് പ്രാർത്ഥനയോടെ എല്ലാവർക്കും ആശംസകൾ..

നാട്ടിൻ പുറത്തെ നല്ല നാളിന്റെ ഓർമ്മകളിലേക്ക് ‘പറന്നകന്ന തുമ്പികൾ‘ കൂടി ഇവിടെ ചേർത്ത് വെക്കട്ടെ..


സ്നേഹപൂർവ്വം.

Sunday, February 16, 2014

എക്സ്ടാ ബിൽ !


സുഹൃത്ത് ബാബുവിന്റെ  ഷോപ്പിൽ പതിവുള്ള  വിസിറ്റ് നടത്താമെന്ന് കരുതിയിറങ്ങിയതായിരുന്നു. ഷോപ്പിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അവൻ ധൃതിയിൽ പുറത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടു.. വാ നമുക്ക് ADDC  (Abu Dhabi Distribution company )ഓഫീസ് വരെയൊന്ന് പോയിവരാം. ഇലക്ട്രിസിറ്റിയുടെ എക്സ്ട്രാ ബിൽ തെറ്റായി വന്നിട്ടുണ്ട്. കഴിഞ്ഞയാഴ്ച ഞാൻ കടയുടെ ലൈസൻസ് പുതുക്കുന്നതിനു മുന്നെ എല്ലാ ബാലൻസും ക്‌ളിയറാക്കിയതാ..എന്നിട്ടിപ്പോ എക്സ്ട്രാ ബില്ലടക്കാൻ മെസ്സേജ് വന്നിരിക്കുന്നു.  ഓഫീസിൽ നേരിട്ട് പോയി അന്വേഷിക്കാം. എന്നാൽ അതൊന്ന് അന്വേഷിച്ചിട്ടു തന്നെ ബാക്കി കാര്യം... മുമ്പൊരിക്കൽ കാറിന്റെ രജിസ്ട്രേഷൻ പുതുക്കുന്ന സമയത്ത് ,  ഓവർസ്പ്പിഡിനു 400 ദിർഹം  ഫൈൻ വന്നതും  ഫൈൻ രേഖപ്പെടുത്തിയ ദിവസം ഞാൻ നാട്ടിൽ പോയിരിക്കയായിരുന്നെന്നും മാത്രമല്ല ,കേമറ അടിച്ചതായി പറയുന്ന ‘റാസൽ ഖൈമ‘ യിലേക്ക്  പോവാനുള്ള വഴി തന്നെ എനിക്കറിയില്ലെന്നുമൊക്കെ  പറഞ്ഞ് അവസാനം നാലഞ്ച് ഓഫീസിൽ മാറി മാറി നടന്ന്  അത് കാമറകണ്ണിനു പറ്റിയ തെറ്റാണെന്ന് മനസിലാക്കി എന്റെ ഫൈൻ ഒഴിവാക്കിയതും മറ്റുമായ പൂർവ്വകാല ചരിത്രങ്ങൾ പങ്ക് വെച്ച് ഞങ്ങൾ ഓഫീസിലെത്തി ചേർന്നതറിഞ്ഞില്ല.

റിസപ്ഷനിൽ നിന്നുള്ള നിർദ്ദേശ പ്രകാരം ഒരു കൌണ്ടറിൽ ചെന്ന് വിവരം പറഞ്ഞു. അയാൾ കസ്റ്റമർ നമ്പർ വാങ്ങി സിസ്റ്റത്തിൽ ചെക്ക് ചെയ്ത്. നിങ്ങൾ ബില്ലെല്ലാം രണ്ടാഴ്ചമുന്നെ സെറ്റിൽ ചെയ്തതാ‍ണല്ലോ. എക്സ്ട്രാ ബിൽ ഉള്ളതായോ അങ്ങിനെ ഒരു ബിൽ മെസേജ് അയച്ചതായോ കാണുന്നില്ലല്ലോ ..ചിലപ്പോൾ കസ്റ്റമർ ടെലിഫോൺ നമ്പർ തെറ്റായി വന്നതായിരാക്കാം.  നിങ്ങൾക്ക് വന്ന മെസേജ് ഒന്ന് കാണിക്കാമോ എന്ന് ചോദിച്ചു. സുഹൃത്ത്  ഫോണിൽ മെസേജ്  വന്നത് ഓപ്പൺ ചെയ്ത് കൌണ്ടറിലിരിക്കുന്ന ആൾക്ക് ഫോൺ കൈമാറി അദ്ധേഹം അതൊന്ന് നോക്കി എന്നിട്ട് ഞങ്ങളെ നോക്കി.. എന്നിട്ട് ചിരിച്ച് കൊണ്ട് അടുത്തിരുന്ന ആൾക്ക് ഫോൺ കൈമാറി. ഇവർ ഈ ബില്ലടക്കാൻ വന്നതാണെന്ന് പറഞ്ഞ് വീണ്ടു ചിരിച്ചു.  അയാളും ആ മെസേജൊന്നു നോക്കി പിന്നെ ഞങ്ങളെയും ഫോൺ കൊടുത്ത മറ്റാളേയും നോക്കി. പരസ്പരം ചിരിച്ചു..അതിനിടക്ക് ഒരു അറബി പെണ്ണ് അവർക്കരികിലേക്ക് വന്നു  പിന്നെ അവൾക്കും ആ മെസേജ് കാണിച്ച് ബില്ലടക്കാൻ വന്ന വിവരം പറഞ്ഞു. അവളും അവരുടെകൂടെ  ഞങ്ങള നോക്കി ചിരി തുടങ്ങി. എന്നിട്ടവളുടെ വക ഒരു സർട്ടിഫിക്കറ്റും ‘മിസ്കീൻ’ (പാവങ്ങൾ). ഞങ്ങൾ ചിരിക്കണോ അതോ കരയണോ എന്ന അവസ്ഥയിൽ നിൽക്കുകയാണ്.

 ശെടാ‍ാ ഇവന്മാർക്ക് വട്ടായോ ..എക്സ്ട്രാ ബിൽ മെസേജ് വായിച്ചിട്ട്  ചിരിക്കുന്നവരെ ആദ്യമായി കാണുകയാണല്ലോ ! ഇനി ഇത് വല്ല  തരികിട പറ്റിക്കൽസ് പരിപാടിയുടെ ഭാഗവുമാണോ ? ഞങ്ങളിപ്പോൾ ഓൺ എയറിൽ സം‌പ്രേഷണം ചെയ്യപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കയാണോ.. സംശയങ്ങൾ പലതും മിന്നി മറഞ്ഞു..  സംശയങ്ങൾക്ക് വിരാമമിട്ടു കൊണ്ട് കൌണ്ടറിലിരുന്ന അറബി പറഞ്ഞു..  പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളേ.. ഈ ബില്ലടക്കാനാണോ നിങ്ങളിപ്പോൾ വന്നത് ? ഹ..ഹ. അത് നന്നായി.. എന്തായാലും നിങ്ങളിതുവരെ വന്നതല്ലേ. പുതുവത്സാരാശംസകൾ ഞങ്ങൾ നേരിൽ നേർന്ന് കൊള്ളുന്നു.. നിങ്ങൾക്ക് പോകാം.. അപ്പോൾ ഈ ഈ ബില്ല്‌ തെറ്റായിരുന്നോ ?   ..അത്  ബില്ലടക്കാനുള്ള മെസേജല്ല. .. നിങ്ങൾ ആ മെസേജ് ശരിക്കും നോക്കിയില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞ് മൊബൈൽ ഞങ്ങാൾക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു തന്ന്നു.

മെല്ലെ ഓഫീസിൽ നിന്ന് സ്കൂട്ടായി പുറത്ത് വന്നു ..പിന്നെ മെസേജ് തുറന്ന്  വിശദമായി നോക്കി..   .. ADDC എന്നും 1435  എന്നും കണ്ടപ്പോൾ ബാക്കി ഒന്നും നോക്കാൻ നിൽക്കാതെ ചാടിപുറപ്പെട്ട  ഞങ്ങൾ  ചാനൽ വാർത്ത കണ്ട് സ്റ്റാറ്റസിട്ടവരെപ്പോലെ ബ്‌ളിങ്കസ്യാ നിന്നു.. പക്ഷെ  ചിരിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. .. സൈക്കിളിൽ നിന്ന് വീണ ചിരിയായിരുന്നു എന്ന് മാത്രം .. 
J
  (  മുഹറം 1 , ഇസ്‌ലാമിക് ന്യൂ ഇയർ 1435  പിറന്നതിന്റെ ആശംസകൾ നേർന്ന് കൊണ്ട്  ADDC ഓഫീസിൽ നിന്നും അയച്ച സന്ദേശമായിരുന്നു അത്.. )

Tuesday, December 31, 2013

ഒരു ന്യൂ ഇയർ വരവേല്പ് ഓർമ്മ

ചില കാര്യങ്ങൾ  ആ സംഭവത്തിന്റെ പ്രാധാന്യത്തേക്കാൾ അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വ്യക്തിയുടേ സവിശേഷത കൊണ്ട് എന്നും ഒളിമങ്ങാതെ മായാതെ നമ്മെ ജിവിതാന്ത്യം വരെ വിടാതെ പിന്തുടരും..അത്തരത്തിലൊരു പഴയ ഒരു ഓർമ്മ  ഇവിടെ പങ്ക് വെക്കട്ടെ..
പത്തിരുപത്തിമൂന്ന് വർഷം മുന്നെയുള്ള  ഒരു ഡിസംബർ 31  .പുതുവർഷതലേന്ന് ഞങ്ങൾ കൂട്ടുകാരെല്ലാം കൂടി സൈദുക്കാടെ  പീടിക (പലചരക്ക് കട) പരിസരത്ത് സൈദുക്ക രാത്രി കട പൂട്ടിപോയതിനു ശേഷം ഒത്ത് കൂടാൻ ഐക്യ കണ്ഢേന ഒരു തീരുമാനമായി.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
സൈദുക്കാടെ പീടികകോലായിലെ ബെഞ്ചിനും സൈഡിലെ തിണ്ണയ്ക്കുമെല്ലാം ഞങ്ങളുടെ അക്കാലത്തെ കൂട്ടുകൂടലിന്റെയും ബഹളങ്ങളുടെയും പാരവെപ്പിന്റെയും പല പദ്ധതി ആസൂത്രണങ്ങളുടെയും മാത്രമല്ല സംഘടനാ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ കൂടി നിരവധി കഥകൾ പറയാനുണ്ടാവും. ഇന്ന് കട പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും കെട്ടിടം അങ്ങിനെ തന്നെ നില നിൽക്കുന്നു. അധിക കാ‍ലം ഈ നില്പ് തുടരാൻ അതിനാവില്ലെങ്കിലും.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

സൈദുക്ക
നാട്ടിൽ അറിയപ്പെട്ട ഒരു വ്യക്തിത്വമായിരുന്നു..മുന്നെ  ബസ് ഡ്രൈവർ ആയിരുന്നതിനാൽ ‘ഡ്രൈവർ സൈദുക്ക‘ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ആർക്കും പെട്ടെന്ന് മനസിലാവും...ഞങ്ങൾ. തൊഴിയൂരിലുള്ള മൂത്തുമ്മാടെ വീട്ടിലേക്ക് പോവുമ്പോൾ സൈദുക്ക ഓടിച്ചിരുന്ന ബസിൽ (white way എന്നായിരുന്നു ബസിന്റെ പേരു് ) പലവട്ടം യാത്ര ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ബസ് ഓടിക്കുന്ന ഡ്രൈവർ നമ്മളോട് സംസാരിക്കുക എന്നത് ഒരു അഭിമാനമല്ലേJ അതിനാൽ ഞാൻ മുൻ സീറ്റിൽ തന്നെ സ്ഥലം പിടിക്കും. എന്നോട്  അദ്ദേഹം ആ വളയവും ഗീയറും ഹോണും എല്ലാം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ സംസാരിക്കും. ഞാൻ അത്ഭുതപൂർവ്വം നോക്കിയിരിക്കും.. പിന്നീട് ബസ് ഡ്രൈവർ ജോലി ഉപേക്ഷിച്ച് അദ്ദേഹം സ്വന്തം അമ്പാസഡർ കാറ് (ടാക്സി) ഓടിച്ചിരുന്നു. എനിക്ക് ഡ്രൈവിംഗ് ലൈസൻസ് കിട്ടി പ്രാക്ടീസിനു കയറിയത് സൈദുക്കാടെ കാറിലായിരുന്നു. കുറച്ച് മുൻശുണ്ടിക്കാരനായിരുന്നത് കൊണ്ട് ചീത്ത കുറച്ച് കേട്ടിട്ടുണ്ട്.. മൂപ്പർക്ക് എല്ലാ കുണ്ടിലും കുഴിയിലും ചാടിച്ച് ഓടിക്കാം.. എനിക്കൊരു കല്ല്ലിന്മേൽ കയറ്റാൻ പാടില്ല. ഒരിക്കൽ അതിരാവിലെയുള്ളപതിവ് പ്രാക്ടീസ് സവാരിക്കിടയിൽ റോഡിൽ കണ്ട ഒരു  പരന്ന കല്ലിനെ കവർ ചെയ്ത് ഞാൻ സ്റ്റിയറിംഗൊന്ന് കറക്കിയൊടിച്ചു... ഒരു ശബ്ദം വണ്ടിക്കടിയിൽ നിന്ന്  കേട്ടു.എന്റെ ധൈര്യം കൊണ്ടോ എന്തോ പിന്നെ വണ്ടി നീങ്ങുന്നില്ല അത് മിണ്ടാതായി . ഇന്ന് തല്ലുറപ്പായി എന്ന് ഞാൻ കരുതി പക്ഷേ അന്നദ്ധേഹം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി പരിശോധിച്ച് വന്ന് പടച്ചോൻ കാത്തു..ഇന്നിനി നീ വണ്ടി ഓടിക്കണ്ടാ എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞ് അവസാനിപ്പിച്ചു...റോഡിൽ ഞാൻ കണ്ടത് ഒരു  കല്ലായിരുന്നില്ല ഒരു നല്ല ഒരു പനംകുറ്റിയായിരുന്നു.. (ടാറിടാത്ത പഞ്ചായത്ത് റോഡ് സൈഡിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു പന മുറിച്ചതിന്റെ ബാക്കി പത്രം.അതെങ്ങിനെ റോഡിൽ എത്തി എന്ന് ഇന്നും ആലോചിച്ചിട്ട് മനാസിലായിട്ടില്ല.:( ) .. നാട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും സുപരിചിതനായ സൈദുക്ക ഞങ്ങളുടെ സംഘടനാ പ്രവർത്തനങ്ങളോട് ആദ്യം എതിർചേരിയിൽ നിന്നിരുന്നുവെങ്കിലും കാര്യങ്ങൾ മനസിലാക്കി പിന്നീട് സഹകരിച്ചിരുന്നു.. ആരെയും കൂസാത്ത ഒരു വ്യക്തിത്വമായിരുന്നുവെങ്കിലും ഉള്ളിൽ സ്നേഹമുള്ള മനുഷ്യനായിരുന്നു സൈദുക്ക എന്ന് അടുത്തിടപഴകാൻ അവസരം കിട്ടിയപ്പോൾ മനസിലാക്കാൻ സാധിച്ചു.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
കട പൂട്ടുന്നതിനു മുന്നെ തന്നെ ചിലരൊക്കെ പീടികതിണ്ണയിലും ബെഞ്ചിലുമായി ആസനമുറപ്പിച്ച് തുടങ്ങിയിരുന്നു. സൈദുക്കാക്ക് ഈ സന്നാഹങ്ങൾ കണ്ട് സംശയം തോന്നാതിരുന്നില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല ‘ഇന്നെന്താടാ‍ എല്ലാവരും കൂടെ വല്ല വിക്രസും ഒപ്പിക്കാനുള്ള പരിപാടിയുണ്ടോ ? എന്ന് ചോദിക്കയും ചെയ്തു.  ഏയ് ഞങ്ങളാ ടൈപ്പല്ല എന്ന് മറുപടിയും കൊടുത്തു. സൈദുക്ക കട പൂട്ടി തൊട്ടടുത്തു തന്നെയുള്ള വീട്ടിലേക്ക് പോയതോടെ ചറുങ്ങും പിറുങ്ങും അടക്കം  നല്ല ഒരു ഓഡിയൻസ് ഞങ്ങളുടെ പരിപാടി വീക്ഷിക്കാൻ എത്തിയിട്ടുണ്ട്.. ന്യൂ ഇയർ വരവേല്പ് എന്നാൽ പ്രത്യേകം അജണ്ടയൊന്നുമില്ല. ഉറക്കം കളഞ്ഞ് ഒത്ത് കൂടുക ബഹളം വെച്ച് പരിസരവാസികളെ വെറുപ്പിക്കുക .ഇത്രേ ഉള്ളൂ. അന്ന് പീടികയുടെ തൊട്ടടുത്തുള്ളത് ചേക്കു മുസ്‌ലിയാരുടെ വീടും റസാഖ്ക്കാടെ വീടും ആയിരുന്നു. (ഇന്ന് ആ വീടുകൾക്ക് പരിസരത്തായി എന്റെ പുതിയവീടടക്കം  നിരവധി വീടുകൾ ഉയർന്നു. )
ഞാനും
സൈദുക്കാടെ മകൻ കമറുവും ആണു പരിപാടി നിയന്ത്രിക്കുന്നത് (എന്ത് നിയന്ത്രണം !!) പിന്നെ ഖാദറും,ഷെരീഖും പിന്നെ കാരേങ്ങൽ റസാഖ് കൂടാതെ റഷീദ് & റസാ‍ഖ്  തുടങ്ങി മിക്ക മഹാന്മാരും ഹാജർ.. പീടികകോലായിൽ കിടന്നിരുന്ന വലിയ തകര വീപ്പ മുറ്റത്തേക്ക് ഉരുട്ടി കൊണ്ട് വന്ന് തലകുത്തനെ നിർത്തി.. ചീമ കൊന്ന വടി വെട്ടി ഡ്രം അടി ചെറിയ തോതിൽ ആരംഭിച്ചു... പാട്ട് ,പ്രസംഗം ,മിമിക്രി, മോണോ ആക്ട് ,കഥാപ്രസംഗം. വായിൽ തോന്നിയത് കോതക്ക് പാട്ട് എന്ന തോതിൽ പരിപാടികൾ നടക്കുന്നു.. ചറുങ്ങും പിറുങ്ങുമെല്ലാം കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സ്ഥലം കാലിയാക്കി, അവരുടെ ഉമ്മമാരും ഉപ്പമാരും വലിച്ച് കൊണ്ടു പോയി എന്ന് പറയാം.. പിന്നെ ഞങ്ങൾ കുറച്ച് പേർ ബാക്കിയായി. കടയുടെ അടുത്ത് തന്നെയാണ് ചേക്കു മുസ്‌ലിയാരുടെ വീട് അവിടെയുള്ളവർക്ക് ഈ പരിപാടിയുടെ കഠോരത ശരിക്കും അനുഭവിക്കാം. “ഈ ചെക്കന്മാർക്ക്  വേറെ പണിയൊന്നുമില്ലെന്ന്“ ചോദിച്ച് കൊണ്ട് ഐസുകുട്ടിത്ത  വേലി വരെ വന്ന് നോക്കി.. പിന്നെ വീട്ടിലേക്ക്  വലിഞ്ഞു. പരിസരം വിജനമാണ്.. രാത്രിയുടെ ഇരുട്ട് കനത്തു. വഴിവിളക്കൊന്നും ഇല്ലാത്തതിലാൽ ഞങ്ങൾ നിൽക്കുന്ന പരിസരം ഒഴിച്ച് എങ്ങും ഇരുട്ട് മാത്രം  

അങ്ങിനെ
സമയം രാത്രി 12 മണിയാവുന്നു.. ഡ്രം താളം മുറുകുന്നു.. കർണ്ണ കഠോരമായ ഗാനങ്ങൾ തകർക്കുന്നു.  പെട്ടെന്ന്  വേലിക്കരുകിൽ നിന്ന് ഒരു അനക്കം ..വെളുത്ത  ഒരു രൂപം ഞങ്ങളെ തന്നെ വീക്ഷിച്ച് നിൽക്കുന്നു..  എല്ലാവരും താനേ സൈലന്റ് മോഡിലായി ..ഡ്രം അടി നിന്നു.. പാട്ടുകൾ നിലച്ചു..ആരാണീ പാതി രാത്രിയിൽ ? കള്ളന്മാർ കറുത്ത വസ്ത്രമല്ലേ ധരിക്കുക.. ഇനി വല്ല ജിന്നോ മറ്റോ ആവുമോ ? പല വിധ ചിന്തകൾ പലരിലൂടെയും കടന്ന് പോയി. എല്ലാവരും ആ നില്പ് നിൽക്കയാണ്.. ഞങ്ങൾ ഒന്നും ഉരിയാടാതെ അനങ്ങാതെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടത് കൊണ്ടാവാം  ആ രൂപത്തിനനക്കമുണ്ടായി.. ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു..  അപ്പോഴാണ് എല്ലാവരുടെയും ശ്വാസം നെരെയായത്. .ഞങ്ങളുടെ ബഹളം കാരണം ഉറങ്ങാൻ പറ്റാതെ തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിൽ നിന്ന് ചേക്കു മുസ്‌ലിയാർ ഇറങ്ങി ഞങ്ങളോട് ഇതൊന്ന് നിർത്താൻ പറയാൻ വേണ്ടി വന്നതായിരുന്നു. എന്നിട്ട്. ആരൊക്കെ എന്തൊക്കെ ചെയ്യുന്നു എന്ന് സസൂക്ഷ്മം വീക്ഷിക്കയായിരുന്നു. ‘മനുഷ്യനെ കിടന്നുറങ്ങാൻ സമ്മതിക്കില്ലേ ..നിങ്ങൾക്ക് വേറെ പണിയൊന്നുമില്ല.  എന്നൊക്കെയുള്ള ശകാരം പ്രതീക്ഷിച്ച് അതേറ്റു വാങ്ങാൻ തയ്യാറായി നിന്ന ഞങ്ങളെ നോക്കി ചേക്കു മുസ്‌ലിയാർ ചോദിച്ചു..  "എന്തേ നിർത്തീത് ? നിർത്തണ്ട.. എനിക്കവിടെ കിടന്നിട്ട് ശരിക്ക് കേൾക്കാൻ പറ്റണില്ല. ഒന്നും അങ്ങട് ക്ലിയറാവുന്നില്ല.. അതോണ്ട് ഇവടെ വന്ന് നിന്നതാ..! .. ഒന്ന് മനസിലാവുന്ന രീതിയിൽ ആയ്ക്കോട്ടെ."  ഇതും പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം വീട്ടിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ച് പോയി..  പിന്നെ പാട്ടും ബഹളവും പുനരാരംഭിച്ചില്ല. എല്ലാവരും ചമ്മിയ മോന്തകൊണ്ട് പരസ്പരം നോക്കി.. പിന്നെ അവിടെ ചിരിയോ ചിരിയായിരുന്നു. ഒരു പക്ഷെ ഞങ്ങളോട്  ദേശ്യപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ പരിപാടി വീണ്ടും തുടരുമായിരുന്നേനേ.. പ്രായം അതാണല്ലോ. എന്നാൽ തന്റെ സ്വതസിന്തമായ ശൈലിയിൽ പുഞ്ചിരിച്ച് തന്റെ എല്ലാ നീരസവും ഉള്ളിലൊതുക്കി വളരെ കൂളായി ഞങ്ങളെ മൊത്തം ഒന്നുമല്ലാതെയാക്കി  ആ പരിപാടി ശല്യം നിർത്തിച്ച ആ സമീപന രീതി. ഇന്നും ഞാനോർക്കുന്നു. ആർക്കും അത് മറക്കാനാവുകയില്ല.

ജീവിതത്തിലെ
എല്ലാ പ്രതിസന്ധിഘട്ടങ്ങളെയും പുഞ്ചിരിയോടെ നേരിട്ട് കൊണ്ട് എല്ലാവരെയും സ്നേഹിച്ച് ജീവിച്ച “ഒരു എളിയ വലിയ മനുഷ്യൻ“ അതായിരുന്നു ചേക്കു മുസ്‌ലിയാർ. സന്ദർഭത്തിനനുസരിച്ച് തമാശ പറയാനും തമാശയിലൂടെ കാര്യം അവതരിപ്പിക്കാനുമുള്ള കഴിവ് അതൊന്ന് വേറെതന്നെയായിരുന്നു. തൊഴിയൂർക്കാരായിരുന്ന ഞങ്ങൾ വെള്ളറക്കാടുകാരായി മാറാനുള്ള വഴി തുറന്നത് അദ്ദേഹത്തിലൂടെയായിരുന്നു. എന്റെ ഉപ്പാടെ അടുത്ത സുഹൃത്തായിരുന്ന പ്രിയ ചേക്കുമുസ്‌ലിയാരെ കുറിച്ച് വിശദമായി ഒരു കുറിപ്പ് എഴുതാം പിന്നീട്. ഇൻശാ അല്ലാഹ്..  



ഇന്ന് സൈദുക്കയും   ചേക്കു മുസ്‌ലിയാരും  ഓർമ്മകൾ മാത്രമായി അവശേഷിക്കപ്പെട്ട് ..വെള്ളറക്കാട് ജുമുഅത്ത് പള്ളി ഖബർസ്ഥാനിൽ അന്ത്യ വിശ്രമം കൊള്ളുന്നു. ഇരുവരുടെയും ഖബറിടം  വെളിച്ചമേകി ,തെറ്റുകൾ പൊറുക്കപ്പെട്ട് സ്വർഗം  നൽകി അനുഗ്രഹിക്കണമേയെന്ന പ്രാർഥനയോടെ ഒരു  വർഷം കൂടി കാല യവനികക്കുള്ളിൽ മറയുന്ന വേളയിൽ, ജീവിതമെന്ന മരത്തിലെ ആയുസിന്റെ ഒരില പൊഴിച്ച് ,ഖബറിലേക്കുള്ള ദുരം കുറയുന്ന സത്യം മറക്കാതിരിക്കാം നമുക്ക്..   നന്മയുടെ സന്തോഷത്തിന്റെ സമാധാനത്തിൻ ഒരു വർഷം എല്ലാവർക്കും ആശംസിച്ച് ..സസ്നേഹം         

Related Posts with Thumbnails