എന്റൂപ്പാക്കൊരു കടയുണ്ടായിരുന്നു

 അബുദാബിയിൽ ഹംദാൻ പോസ്റ്റ്‌ ഓഫീസിന് അടുത്തായി ഉപ്പാടെ ഗ്രോസറി കട ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലത്ത് കഴിഞ്ഞ ദിവസം പോയപ്പോൾ..!

ഉപ്പ 25 വർഷത്തിലധികം ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു 2000 ത്തിൽ ആണ് പ്രവാസം അവസാനിപ്പിച്ചത്. 94 മുതൽ 2000 വരെയുള്ള കാലത്ത് മുസഫയിൽ നിന്ന് ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കൽ എങ്കിലും ഞാൻ ഇവിടെ എത്തുമായിരുന്നു. കമ്പനി വണ്ടിയിൽ സെൻട്രൽ മാർക്കറ്റ് വരെ പിന്നെ അവിടെ നിന്ന് ഖലീഫ പാർക്ക് വഴി നടത്തം. ഉപ്പയുമായി സംസാരിച്ചു കുറെ നേരം കടയിൽ ഇരിക്കും. ചിലപ്പോൾ മുൻവശത്തുള്ള ഒരു ചായക്കടയിൽ നിന്ന് ചായയും പഴം പൊരിയും കഴിക്കും. പിന്നെ തിരിച്ചു നടത്തം ഇടയ്ക്ക് ഖലീഫ പാർക്കിൽ അൽപനേരം ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കും. സ്വപ്‌നങ്ങൾ കുറെ നെയ്തു കൂട്ടും. മാർക്കറ്റിലെത്തി മുസഫയിലേക്ക് പട്ടാണി ടാക്സിയിൽ പഷ്ത്തു ഭാഷയിൽ പാട്ടും, നഷ് വാറിന്റെ മണവും സഹിച്ചു യാത്ര. ചില തബ്ലീഗ് പട്ടാണികളുടെ സുവിശേഷവും.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞു ബീവി ആദ്യമായി അബുദാബിയിൽ സന്ദർശന വിസയിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഖാലിദിയയിൽ ആയിരുന്നു താമസം, ജൂൺ മാസത്തിലെ ചൂടും ഉഷ്ണവും സഹിച്ച് വൈകീട്ട് നടത്തം ബീവിയുമായി ഖാലിദിയയിൽ നിന്ന് കോർണീഷ് വഴി ഹംദാനിലെ ഉപ്പാടെ കട വരെ, ചായക്കൊപ്പം ബീവിക്ക് കിട്ടുന്ന ചോകളേറ്റ് മിക്കവാറും ഞാൻ തന്നെ കഴിക്കും (ഒരു കൈ സഹായം ). തിരിച്ചു റൂമിലെത്തുമ്പോൾ വിയർത്ത് കുളിച്ചിരിക്കും പക്ഷെ ഒട്ടും മടുപ്പും ക്ഷീണവും തോന്നിയിരുന്നില്ല ആ യാത്രകൾക്ക്.

കഴിഞ്ഞ വ്യാഴാഴ്ച സുഹൃത്തുമൊന്നിച്ചു ഉപ്പാടെ കട ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലത്ത് പോവേണ്ട ആവശ്യം വന്നു. അന്നത്തെ ഗ്രോസറി ഇന്ന് പ്രിന്റിംഗ് പ്രസ്സ് ആയി. അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന ചായക്കട പിറക് വശത്ത് ചെറിയ ഒരു ഹോട്ടൽ ആയി ഇന്നും പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഉച്ച ഭക്ഷണം അവിടെ നിന്ന് കഴിച്ചു . ചുരുങ്ങിയ വിഭവങ്ങൾ, വിലയും കുറവ് (6 ദിർഹം ) കൂടുതൽ മസാല കൂട്ടില്ലാതെ.

അന്ന് കടയിലെ സ്റ്റോക്ക് അടുത്തുള്ള വേറെ ഒരു ഗ്രോസറിക്കാരന് കൊടുത്ത് (ഇന്നും ആ കട അവിടെ ഉണ്ട് അതേ പേരിൽ, ഉപ്പാക്ക് കൊടുക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്ന പൈസ ചോദിക്കാൻ നിരവധി തവണ ഞാൻ അവിടെ പോയിട്ടുണ്ട്, പിന്നെ ഏതാണ്ട് 18 വർഷം കഴിഞ്ഞു അയാൾ നാടും വീടും അന്വേഷിച്ചു കുടുംബ സമേതം വീട്ടിലെത്തി ഉപ്പാക്ക് കുറച്ചു പൈസ, കിട്ടേണ്ട തുകയുടെ പത്തിലൊന്ന് പൈസ കൊടുത്ത് പൊരുത്തപ്പെടണം എന്ന് പറഞ്ഞു അവസാനിപ്പിച്ചു പോയി. ) കിട്ടിയ (കിട്ടാത്ത) വിലക്ക് കട കൊടുത്ത് ഉപ്പ നാട്ടിൽ പോവേണ്ടി വന്നു. (ഞാൻ കൂടി നിർബന്ധിപ്പിച്ച് അയച്ചു എന്നും പറയാം) ചില ആരോഗ്യ പ്രശനങ്ങൾ കാരണം.

ജോലി വിട്ട് ഉപ്പാടെ കട ഏറ്റെടുത്ത് ബിസിനസിലേക്ക് തിരിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിലെന്ന് ഇന്ന് വെറുതെ ആലോചിച്ചിട്ട്‌ കാര്യമില്ല, എങ്കിലും ആലോചനകളിൽ അറിയാതെ കയറി വരുന്നതിനെന്തു ചെയ്യാം.

Reality എന്നത് നാം അനുഭവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതാണ് എന്ന് ഓർമ്മിച്ചു പുതിയ കടയുടെ പേര്

മറക്കാനാവാത്ത കത്തുകൾ

 മൂന്ന് വർഷത്തിനു ശേഷം വഴിയൊക്കെ ചോദിച്ച് അറിഞ്ഞ് ബ്ലോഗ് മുറ്റത്തെത്തി ,വീണ്ടും ഇവിടെ എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് നട്ടു പിടിപ്പിക്കാം എന്ന് കരുതി..ആരും വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ അല്ല. പക്ഷെ ഒരു സൂക്ഷിപ്പ് പോലെ ഇവിടെ കിടക്കട്ടെ എന്ന് മാത്രം കരുതി.

ഈ പോസ്റ്റ് ഒക്റ്റോബർ 9 ന് പോസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് ആണെങ്കിലും 2 ദിവസം വീണ്ടും വൈകി

മറക്കാനാവാത്ത കത്തുകൾ

വിവാഹം കഴിഞ്ഞു ചുരുങ്ങിയ നാളുകൾ ഒരുമിച്ചു കഴിഞ്ഞശേഷം തിരികെ പ്രവാസ ഭൂമിയിൽ എത്തി വിരഹത്തിന്റെ വിങ്ങലുമായി നാളുകൾ കഴിയുമ്പോൾ പ്രിയതമയുടെ ആദ്യ കത്ത് നാട്ടിൽ നിന്ന് വന്ന ഒരാൾ കൊണ്ട് വന്ന് അബുദാബിയിൽ ഉപ്പയുടെ കടയിൽ എത്തിച്ച വിവരം അറിഞ്ഞു. മുസഫയിൽ നിന്ന് ജോലി കഴിഞ്ഞു നേരെ അബുദാബിയിൽ പോയി കത്ത് വാങ്ങി. കടയിലെ ഒരു സൈഡിൽ ഇരുന്ന് കത്ത് പൊട്ടിച്ചു വായിക്കുമ്പോൾ കൈകളും മനസും വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത ഒരു നൊമ്പരത്തിന്റെ ചൂട് ഹൃദയത്തിൽ അതങ്ങിനെ കണ്ണുകളിലൂടെ ചാലിട്ട് പുറത്ത് വന്നത് തടുക്കാൻ ആയില്ല. രണ്ട് വ്യാഴവട്ടങ്ങൾ പിന്നിടുകയാണ് എന്നാലും ഇപ്പോഴും ആ രംഗം മനസ്സിൽ ജീവസുറ്റതായി തന്നെ നിൽക്കുന്നു..

ആഴ്ചയിൽ ചുരുങ്ങിയത് നാല് കത്തെങ്കിലും ഞാൻ അങ്ങോട്ട്‌ അയക്കും, അതിൻപ്രകാരം മറുപടികൾ ഇങ്ങോട്ടും. കൂടാതെ

ഉമ്മ

ാക്കും സഹോദരിമാർക്കും കൂട്ടുകാർക്കും, റേഡിയോ, പത്രം അങ്ങിനെ എഴുത്തോടെഴുത്ത്.. ജോലി കഴിഞ്ഞ് റൂമിൽ എത്തി കുളിയും നിസ്കാരം ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ എല്ലാവരുടെയും കയ്യിൽ ലെറ്റർ പാഡും പേനയും ഇടം പിടിക്കും..(അന്ന് ഗൾഫ് പെട്ടിയിൽ ഒഴിച്ച് കൂടാനാവാത്ത ഒന്നായിരുന്നു ലറ്റർ പാഡും കവറും.) എഴുത്ത് വരാൻ ഒരു ദിവസം വൈകിയാൽ മുന്നേ വന്ന എഴുത്തുകൾ വീണ്ടും വായിക്കും..കത്ത് വായിച്ചു കിട്ടുന്ന അനുഭൂതി അത് അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞവർക്കേ മനസിലാവൂ

പണ്ട് ഒരു എഴുത്ത് നാട്ടിൽ നിന്ന് അയച്ചു ഇവിടെ ഗൾഫിൽ വിലാസക്കാരന് കിട്ടാൻ ഏറെ ദിവസങ്ങൾ എടുത്തിരുന്നു. ഒരാളുടെ മാതാവ് മരണപ്പെട്ട വിവരം അറിയുമ്പോൾ 40 ദിവസം കഴിഞ്ഞിരുന്നതായി പറഞ്ഞത് ഓർക്കുന്നു. അയാൾക്കുള്ള എഴുത്ത് കമ്പനി ഓഫീസിൽ ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം കിട്ടി പക്ഷെ അദ്ദേഹം വർക്ക് സൈറ്റിൽ നിന്ന് ആഴ്ചകൾ കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചെത്തിയ ശേഷം ആണ് കത്ത് കയ്യിൽ കിട്ടിയതത്രെ.. ഫോൺ ചെയ്തു ആരോടോ വിവരം പറഞ്ഞെങ്കിലും ആരും അറിയിച്ചില്ല കത്ത് വായിച്ചു കരയാൻ ആവാതെ വിറങ്ങലിച്ച് പോയ കാര്യം പറഞ്ഞു അദ്ദേഹം കണ്ണീർ വാർത്തു.

കാലം കടന്നു പോയി.. മൊബൈൽ ഫോൺ വന്നു. എഴുത്തിന്റെ എണ്ണം ചുരുങ്ങി, ഹുണ്ടി (അനധികൃത) കാൾ വന്നു.. വീണ്ടും കത്തുകൾ ചുരുങ്ങി ഇന്റർനെറ്റ് വന്നതോടെ വിളി മാത്രമായി. കത്തുകൾ കാലയവനികൾക്കുള്ളിൽ മറഞ്ഞു. അന്നത്തെ ശേഖരത്തിൽ നിന്ന് കുറെ കത്തുകൾ ഇപ്പോഴും ഓർമ്മയ്ക്കായി സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട്

ഇപ്പോൾ താമസ സ്ഥലം മാറുന്നതിന്റെ അരിച്ചു പെറുക്കലിനിടയിൽ . അയച്ച ആളുടെ പേരില്ലാത്ത ഒരു ആശംസ കാർഡ് കിട്ടി. പ്രവാസ ഭൂമികയിൽ ആ കാലത്ത് കുറെ നല്ല സുഹൃത്തുക്കൾ കത്തും കാർഡും അയക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഇത് അയച്ചത് ആരാണെന്ന് ഒരു പിടിയുമില്ല.

ഒക്ടോബർ 09 തപാൽ ദിനത്തിൽ അജ്ഞാതനായ ആ കൂട്ടുകാരന് ഈ കുറിപ്പ് സമർപ്പിച്ചു കൊണ്ട്..

എല്ലാവർക്കും സുഖമാണെന്ന് കരുതുന്നു. ഇവിടെ ഞങ്ങൾക്കെല്ലാവർക്കും വളരെ സുഖം

എന്ന് സ്വന്തം .

പീബി

അവധിക്കാലം പറന്ന് പോയതറിയാതെ

നാട്ടിൽ പോയാൽ ബന്ധു മിത്രങ്ങളുടെ വീടുകളിൽ കുടുംബ സമേതം ഒരു സന്ദർശനം പതിവാണ് , എണ്ണപ്പെട്ട 'അവധി ദിനങ്ങൾ പറന്നു പോവുന്നതിനിടയ്ക്ക്' ( നോട്ട് ദി പോയന്റ് )  ഒരു ഓട്ട പ്രദക്ഷിണം .. ഉച്ച സമയത്ത് അഥവാ ഉച്ച ഭക്ഷണ സമയത്ത് സങ്കോചമില്ലാതെ കയറി ചെല്ലാവുന്ന ചുരുക്കം ചില വീടുകളിൽ ഒന്നാണ് പ്രിയ സുഹൃത്ത്   റഫീഖിന്റേത് , അവിടെ ഉള്ളതെല്ലാം  കപ്പാസിറ്റി അനുസരിച്ച് കഴിക്കും പക്ഷെ വിഭവങ്ങൾ ഏറെയുണ്ടായാലും അവന്റെ ഉമ്മാക്ക് ബേജാറാണ്..! ഇത്തവണയും ആ പതിവ് തെറ്റിയില്ല .  നാടൻ കോഴി കറിയും പത്തിരിയും ,പിന്നെ ചോറും ചാള കറിയും (എന്റെ ഫേവറേറ് ) ഉപ്പേരിയും എല്ലാം സ്നേഹം കൂട്ടി വിളമ്പി തന്നത് കഴിച്ചു ..  റഫീഖും അവധിയിൽ നാട്ടിൽ വന്നിരുന്നു ..പറഞ്ഞു വന്നത് അവധി ദിനങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു ഞാൻ മുന്നേ തിരിച്ചു ..ഇന്ന് റഫീഖും അവധി കഴിഞ്ഞെത്തുമ്പോൾ  ഓർമ്മകളുടെ താളിൽ നിന്ന് ആ പഴയ ഒരു സംഭവം വീണ്ടും മുന്നിൽ  തെളിയുന്നു.

അന്ന് ഞങ്ങൾ ഒരേ കമ്പനിയിൽ (CCC )ആണ് ജോലി ചെയ്തിരുന്നത് താമസം കമ്പനി ക്യാമ്പിൽ ഒരേ റൂമിൽ തന്നെ കൂടെ മറ്റൊരു സുഹൃത്ത് നൗഷാദും .. ഞാനും നൗഷാദും അന്ന്  കന്യകന്മാരായിരുന്നു അഥവാ ഒറിജിനൽ ബാച്ചികൾ .. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് പ്രിയതമയെ വിട്ട് വിരഹ ദുഖവും പേറി വരുന്നവന്റെ മനസ് വായിക്കാൻ അന്ന് ഞങ്ങൾ ശീലിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു (പിന്നെ ശീലമായി )  അങ്ങിനെ റഫീഖ് തിരിച്ചെത്തിയ സന്തോഷം ഞങ്ങൾക്ക് ( ബീഫ് വരട്ടിയതും പത്തിരിയും , ഉണ്ണിയപ്പവും എല്ലാം ഉള്ളത് കൊണ്ടാണീ  ആത്മാർത്ഥ സന്തോഷം എന്ന ആരോപണം നിഷേധിക്കുന്നില്ല ) നാട്ടിൽ പോയ റഫീഖിന്റെ ഊർജ്വസ്വലതയൊന്നും തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ കാണുന്നില്ല എന്നാൽ പിന്നെ ഒരു പാട്ടു കേട്ട് സന്തോഷം വരട്ടെ എന്ന് കരുതി ടേപ്പ് റെക്കോർഡറിൽ ഒരു കാസറ്റിട്ട്  ഓൺ ചെയ്തു.  ' യേശുദാസിന്റെ സുന്ദരമായ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു മാപ്പിള പാട്ട് ..' അവധിക്കാലം , പറന്ന് പറന്ന് പോയതറിഞ്ഞില്ലാ ...'       അനു  പല്ലവി എത്തുന്നതിനു മുന്നേ റഫീഖ് അതിന്റെ മണ്ടക്ക് ഒരു കൊട്ട്  ..  പിന്നെ ഞങ്ങൾക്കൊരു താക്കീതും ഈ മാതിരി പാട്ടൊന്നും വേണ്ട എന്ന്..   വേണ്ടെങ്കി വേണ്ട  ഞങ്ങൾ പരസ്പരം നോക്കി കണ്ണിറുക്കി ഇവന് പെണ്ണ് കെട്ടി വട്ടായെന്നു തോന്നുന്നു  !!.. പിറ്റേ ദിവസം ജോലിക്ക് പോകേണ്ടത് കൊണ്ട് എല്ലാവരും നേരത്തെ തന്നെ കിടന്നു ..  റൂമിൽ ടേപ്പ് റെക്കോർഡർ ഇരിക്കുന്ന  ഉയരം കുറഞ്ഞ കബോർഡിന്റെ ഒരു സൈഡിൽ എന്റെയും  ഒരു സൈഡിൽ റഫീഖിന്റെയും  കട്ടിൽ ആണ് .   പ്രോട്ടോ കോൾ  അനുസരിച്ച്  കാലത്തു  അഞ്ചു മണിക്ക് എന്റെ കട്ടിലിന്റെ സൈഡിൽ ഉള്ള  അലറാം  അടിച്ചാൽ   ആദ്യം  റഫീഖ് ബെഡ് ലാമ്പ് ഓൺ ചെയ്യും .. പിന്നെ ഞാൻ അലറാം ഓഫ് ചെയ്യും   അന്നും പതിവ് പോലെ അലറാം മുഴങ്ങി ' ഗൾഫ് കണ്ടു പിടിച്ചവനെ  കയ്യിൽ കിട്ടിയിരുന്നെകിൽ എന്ന വിചാരവുമായി  റഫീഖ് ലൈറ്റിടട്ടെ എന്ന് കരുതി കിടന്ന ഞങ്ങൾ കേട്ടത് പിന്നെ 'യേശുദാസിന്റെ പാട്ടാണ്

' അവധി കാലംപറന്ന് പറന്നു പോയതറിഞ്ഞില്ല ..

അറബിക്കടലിൻ അക്കരെ  നിന്നുള്ള  വിളിയവൾ കേട്ടില്ല … '' 

കണ്ണട ച്ച്  തുറക്കും മുമ്പാ ജന്നത്ത്  മണ്ണായ് മാറി ..

പുന്നാര പുതുമാരൻ തനിയെ പെണ്ണിനെ വിട്ടിട്ടു പോയി

റഫീഖ് ചാടിയെണീറ്റു ടേപ്പ് റെക്കോർഡറിന്റെ സ്റ്റോപ്പ് ബട്ടൺ തിരഞ്ഞു ബേജാറായി അവസാനം ഞാൻ ലൈറ്റു തെളിയിച്ചു പാട്ട് നിറുത്തി ..  ലൈറ്റിന്റെ സ്വിച്ചിനു പകരം ടേപ്പ് റെക്കോർഡർ ആണ്  അവൻ ഓൺ ചെയ്തത് ..  ഞങ്ങൾക്ക് ചിരിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല ..റഫീഖിന്റെ അവസ്ഥ പറയേണ്ടല്ലോ J.!   

അധികം വൈകാതെതന്നെ എനിക്കും നൗഷാദിനും അവന്റെ അന്നത്തെ മാനസികാവസ്ഥ മനസിലാക്കാൻ സാധിച്ചു ..അതെ വര്ഷം നവംബറിൽ ഞങ്ങളും വിവാഹിതരായി , ഏഴാം തിയ്യതി ഞാനും ഒമ്പതാം തിയ്യതി നൗഷാദും . ഈ വരുന്ന  നവംബറിൽ ൨൧ വർഷങ്ങൾ പിന്നിടുമ്പോഴും അന്നത്തെ ആ  സംഭവം ഓർമ്മയിൽ ഓടിയെത്തുന്നു ..  ഇന്ന് വൈകീട്ട് റഫീഖ് നാട്ടിൽ നിന്ന് എത്തുന്നു ..  ഞാൻ ഇപ്പോൾ വേറെ കമ്പനിയിൽ ആണ്  ജോലിയെങ്കിലും താമസം  ഒരുമിച്ചു തന്നെ  നൗഷാദ് അടുത്തു തന്നെയാണ് താമസം.. ഇന്ന് ഇന്റർനെറ്റും   മൊബൈലും വട്സാപ്പും സ്കൈപ്പും എല്ലാം വിരഹ ദുഖത്തിന് ഒരു പരിധി വരെ ആശ്വാസമേകുന്നു എങ്കിലും , ടേപ്പ് റെക്കോർഡറും റേഡിയോയും ടീവിയും പിന്നെ ലാപ് ടോപ്പിലേക്കും അത് പിന്നെ ടാബിലേക്കും മൊബൈലിലേക്കും സന്നിവേശിപ്പിച്ചപ്പോൾ ,മുഖാമുഖ ചർച്ചകളെ കൊണ്ടും  ,കളി തമാശകളെക്കൊണ്ടും മുഖരിതമായിരുന്ന ബാച്ചി റൂമുകൾ പോലും സ്വാർത്ഥതയുടെ സ്വന്തത്തിലേക്ക് ചുരുങ്ങി  മൂകത തളം കെട്ടുന്ന ജയിൽ മുറികളായി രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു..

നഷ്ടമായ നല്ല നാളുകൾ എന്നും ശിഷ്ടമായി അവശേഷിപ്പിച്ച ഈ പ്രവാസ ജീവിത തോണി ഇനി എത്ര ദൂരം തുഴയണം ഒരു കരയടുക്കാൻ  ..! തീരത്തണയുമ്പോൾ ആരെങ്കിലും കാണുമോ കൈ ചേർത്ത്  പിടിക്കാൻ..! ആർക്കറിയാം ... തലയും വാലുമില്ലാത്ത ഈ നുറുങ്ങുകൾ പോലെയാണ് പ്രവാസ ജീവിതത്തിന്റെ ബാക്കി പത്രം അധികപേർക്കും !

മോഹങ്ങൾ എല്ലാം പൈത്യം  …

നഷ്ടങ്ങൾ എല്ലാം യാഥാർത്യം…